De zwaluwen onder de dakgoot zullen komende lente hun nest niet meer terugvinden. Oude gevels worden ingeruild voor appartementen.
Leegstand, afbladderende verf of een kromgetrokken dakgoot – uiteindelijk schreeuwt een gebouw om afgebroken te worden. Een nieuwbouwproject op de plaats van een oud dorpshuis brengt misschien een aantal appartementen op, maar het kost het dorp tegelijk zijn karakter. Wanneer deze gebouwen verdwijnen, verdwijnt ook een stukje geheugen. Wat in de plaats komt, zijn dan misschien wel hippe blokken die evengoed in een andere gemeente hadden kunnen staan.
Maar dat klinkt déjà vu, weet ik als gepatenteerde chroniqueur. Ja, er is nood aan nieuwe woningen in onze gemeente, en in dat licht klinkt de logica van appartementsbouwen begrijpelijk. Meer mensen op minder ruimte is efficiënt, ecologisch verantwoord en volgens planners de enige manier om onze open ruimte te sparen.
Leegstand op loopafstand
Wanneer ik wat verder kijk, en in de Zaffelaarse Azaleastraat, Begoniastraat en de KPJ Triestlaan de leegstand van een flink aantal sociale woningen zie, maak ik me de bedenking dat er nog veel bouw- of verbouwpotentieel zit onder de kerktoren. Of de wachtenden op deze huisvesting tot de doelgroep van projectontwikkelaars behoren, laat ik in het midden. Zeker is dat ook deze mensen best energiezuinig en met zicht op groen willen wonen – al dan niet residentieel.
