Assistentiewoningen, midden in het hart van onze samenleving, en toch weten we amper welke boeiende, geleefde levens zich daar afspelen en nog steeds bruisen. Voor onze zomerreeks gingen we langs bij Elzenhof in Krommendonck, Zaffelare, en ontdekten dat verhalen niet ophouden wanneer mensen hun intrek nemen in een veilige residentie.
André De Pauw (91) trok al eerder de aandacht van de media. Tijdschrift- en krantenknipsels getuigen, samen met zijn tentoongestelde medailles op tafel, van zijn verleden op de fiets. Een parcours waarop hij terecht trots mag zijn. Met het enthousiasme van iemand die net de finishlijn van de Ronde van Vlaanderen overschrijdt, vertelt hij over zijn palmares als wielertoerist, maar vooral over zijn levenslust.
Opgegroeid in Desteldonk kwam hij in 1950, samen met zijn broer Remi, voor het eerst in beeld door hun deelname aan zangwedstrijden, zoals het kampioenschap van de Leiestreek. En het bleef daar niet bij. Bij het tonen van zijn brevet dat hij overhield aan zijn 21 maanden durende legerdienst als korporaal in 1954, krijgen we meteen ook een Duitse krantenfoto te zien. Daarop poseert hij, samen met zijn makkers, met een havik.
Maar fietsen is en blijft de rode draad in zijn leven. Een verhaal van afzien, duwen en trekken. Zoals zijn deelname aan de eerste Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen in 1952: driehonderd kilometer trappen op een fiets waarop vandaag niemand nog zou willen rijden. Over wegen waar je toen nog boerenkarren, getrokken door paarden, moest voorbijsteken. De “24 Uren van Antwerpen” – vierhonderd kilometer in 22 uur – is nog zo’n heldendaad die geschiedenis schrijft. Vijftig jaar seingever? André voegt het er fier aan toe. Waar hij vooral trots op is, is de onderscheiding Lauréat Sportif, uitgereikt door de KBWB. En of hij ooit aan wedstrijden zoals kermiskoersen heeft deelgenomen? Eén keer, in Desteldonk. En hij deed het lang niet slecht, vertelt hij met een glimlach want hij kwam als tweede over de meet..
Jeuken de benen nog?
Het is intussen een jaar geleden dat André de fiets aan de spreekwoordelijke haak hing. Maar dat is slechts schijn. Uit schrik om te vallen, maar vooral om kracht en soepelheid te behouden, rijdt hij nu dagelijks op een hometrainer. We komen ook te weten dat André zijn eieren niet allemaal in één mand heeft gelegd. Met succes: tijdens Ruilare Kermis won hij een trofee bij het boogschieten en werd hij ooit zelfs koning van de liggende wip. Bekers en foto’s aan de muur bevestigen zijn veelzijdigheid en dwingen bewondering af.
Tel daar nog bij dat André actief was in het bestuur van het Zaffelaarse feestcomité Oosteindeken, meezong in het Sint-Ceciliakoor, en je vraagt je oprecht af hoeveel levens één man kan leiden. Tussendoor supportert hij nog voor Florian Vermeersch en Gijs Van Hoecke – en zo is de cirkel rond. En last but not least: hij is al 66 jaar gelukkig getrouwd met Lorienne, zijn trouwe supporter.
Blijven trappen, André. Wij duimen mee!
