Beiden zijn ’s nachts actief en leggen bomen om. De ene langsheen de Zuidlede, de andere in de Kasteeldreef. Maar daar houdt de vergelijking meteen op.
De bever is een knaagdier. Hij volgt zijn instinct. Na het afknagen van een boom of struik sleept hij het hout mee om dammen te bouwen of zijn voedselvoorraad aan te vullen. Het vernielen van bomen is voor hem geen keuze, maar een noodzaak om te overleven.
De menselijke variant daarentegen – zal ik hen kwajongens noemen? – knakt jonge boompjes af om daarna snel weg te lopen. Niet om een dam te bouwen, maar vooral om niet geconfronteerd te worden met de zinloosheid van hun daad. Hier speelt geen instinct, maar een gebrek aan normbesef, een tekort aan verantwoordelijkheid en – het klinkt beslist alsof ik een oude nonkel ben – vaak ook iets banaler: verveling. Al is dit van alle tijden.
Groen is schaars in de kern van Lochristi. In die zin is het omleggen van deze jonge aanplant in de Kasteeldreef misschien wel een symptoom van een groter probleem: een leefomgeving waar mensen geen binding meer voelen met de natuur en daardoor ook minder respect voor hebben. Of de toekomstige groene long in het centrum van Lochristi eventueel een kanaliserende rol kan spelen, valt af te wachten. Misschien was het vandalisme tegen de jonge aanplant nog maar een vingeroefening. Hout vasthouden!