De tijd dat er vooral wagens met een Oost-Europese nummerplaat op de parking van de Lidl stonden, is voorgoed voorbij. Ik liet me verdwalen in de nieuwe supermarkt.
Komende van Gent passeer je in Lochristi binnen een paar kilometer meerdere supermarkten: een gloednieuwe Lidl, recht tegenover een Delitraiteur, en iets verderop de Colruyt. Steek je nog een stukje door, dan lonken ook een Delhaize en een Aldi. Alles ligt op een rechte lijn langs de N70, en dat bezorgt me al eens keuzestress. Waar laat ik me door leiden: de prijs, de parkeerplaats, of misschien gewoon mijn stemming? Ik weet het zelf niet altijd en zal het waarschijnlijk nooit weten. Impulsieve aankopen – een plotse aanval van goesting – laten geen ruimte om prijzen te vergelijken. In zulke gevallen wint de supermarkt met de meeste vrije parkeerplaatsen, wat meestal ook de kortste wachtrij aan de kassa betekent. Maar met een boodschappenlijstje in de hand ben ik eerder een gewoontedier. De zekerheid dat mijn vertrouwde producten op hun vaste plek liggen, maakt de prijs vaak van ondergeschikt belang.
Indoorstress
Met een winkeloppervlakte van 1.419 m² en een assortiment van zo’n 1.800 producten voelt de nieuwe Lidl bij mijn eerste bezoek als een doolhof. Omdat winkelen – en vooral een winkelkar duwen waarin ik open en bloot mijn TWIX-verslaving etaleer – niet mijn favoriete bezigheid is, probeer ik snelheid te maken. Ik wil gericht shoppen en scan naar het systeem in de winkelindeling. Gelukkig herkende ik al snel een patroon, een blauwdruk die ik ook in andere filialen heb gezien. Het voelde meteen als een beetje als thuiskomen.
