Dat VROB Large telkens een beetje thuiskomen is, zowel voor de artiest als voor het publiek, is een feit. Zowel Chris Corn als Karen Fabry van Tante Carla benoemden dit tijdens hun passage. En gelijk hebben ze! Daarom is dit concept een succesformule die dagelijks tientallen tot soms meer dan honderd mensen lokt. En dat was tijdens dit tweede deel niet anders!
Chris Corn
Tweede Kerstdag of niet… Het Speurdonkhof liep helemaal vol voor Chris Corn. In het dagelijkse leven heet hij Christophe Versaevel en samen met zijn gitaar heeft hij reeds vele muziekharten veroverd in Lochristi en ver daarbuiten. Wie heeft een fanclub die zich “de zotte wijven” noemt? Wie slaagt erin het voltallige publiek te laten meezingen? Wie bezorgt zijn toeschouwers kippenvel? Jawel, Chris Corn! Hij staat sowieso garant voor een mix van oudere en nieuwere nummers waar voor heel wat mensen ongetwijfeld herinneringen aan vasthangen. Zo opent hij de set met “I want you” van “Elvis Costello”. Pubers van tijdens eind de jaren ‘80 en de jaren ’90 dansten hier ongetwijfeld wel eens een “slowtje” op dat ze nog niet vergeten zijn. Ook “Wondeful tonight” van “Eric Clapton” hoort tot die categorie. Meezingers als “Hallelujah” van “Jeff Buckley”, “Mia” van “Gorki”, “Yesterday” van “The Beatles”, “Little Lion Man” van Mumford and sons en af en toe eens een nobele onbekende zoals “Fever to the form” van “Nick Mulvey” vormen samen het succesrecept van Chris Corn.
Blues From The Attic
T.g.v. de coronacrisis mocht de bluesband, waarvan Erik Paredis en Marc Roose deel uitmaakten, niet samenkomen om te musiceren. Maar Erik en Marc, die in elkaars nabijheid wonen, besloten om samen op zolder blues te spelen. Na corona splitte de band, maar het tweetal ging als “Blues From The Attic” door. Zaterdag stond het duo – al voor het derde jaar op rij – garant voor een avondje onversneden blues tijdens VROB Large. Ze namen het publiek – voor de gelegenheid iets ouder dan de andere avonden – mee op een muzikale tijd- en wereldreis. Ook Gent was een van de vele haltes, want de Arteveldestad kent ondertussen ook een bloeiende blues scene met dank aan Tiny Legs Tim. Een aantal van zijn nummers mochten dus niet ontbreken.
Heel wat van de songs die het akoestisch blues duo zaterdag bracht waren 100 jaar of ouder. Toen blues in de jaren ’50 en ’60 een revival kende, ging de nieuwe generatie op zoek naar de oude blueslegendes die dan ook een 2de carrière kenden, zoals Mississippi John Hurt met “Make Me A Pallet on Your Floor”. Maar ook “slowhand” Eric Clapton stond op de playlist met een aantal songs uit zijn legendarische optreden in de MTV Unplugged reeks (1992). Het publiek genoot, niet enkel van de schitterende interpretaties (“blues cover je niet, je interpreteert het” aldus Erik) maar ook van de vele leuke weetjes. “The River “van Bruce Springsteen was een onverwacht maar ontroerend bisnummer. Het was meer dan een jaar geleden dat Erik en Marc het eens geoefend hadden. VROB Large bestaat in 2025 tien jaar en het radioteam plant een jubileumuitgave met alle bands die ooit optraden. Blues From The Attic werd alvast uitgenodigd.
Triodelo, polonaise in het Speurdonkhof
Op zaterdag mocht VROB Large oud gedienden “Triodelo” ontvangen, zij het dan wel een verkouden variant deze keer. Triodelo dat zijn zangeres Carine De Bruyne en gitaristen Steve Anteunis en Hendrik De Mets. Ze brachten zo’n 24 covers waarvan Carine de meerderheid voor haar rekening nam. Ook Steve zong twee nummers.
Zoals steeds werden er overal kaartjes met QR-codes gelegd die het publiek kon scannen om de songteksten te kunnen meezingen via de website van Triodelo. “Bad moon rising”, “I will survive” en “Sweet Caroline” werden dan ook enthousiast meegezongen. Duidelijk een formule die werkt want voor sfeer en ambiance krijgt Triodelo alvast een tien! Bij de bisnummers haalt Carine het maximum uit de toeschouwers en laat ze iedereen de stoelen langs de kant schuiven en een polonaise dansen
The Henchmen, eenmalige reünie?
The Henchmen kende een kort, maar krachtig, eerste leven. Ondanks het succes viel de groep, 5 jaar na de oprichting, in 2019 uiteen. Maar een trouwe schare fans bleef aandringen en was zondagavond massaal aanwezig voor een (eenmalige?) reünie. Op het podium stonden nog 4 van de originele bandleden: frontman Henri Minnebo, Eric De Laet, Eddy Schepens en Hendrik Demets. De Nederlander Fred Ter Borg begeleidde hen op de keyboards en Dirk De Clercq verving zijn schoonbroer Franky Wulteputte, de gitarist van de band die vorig jaar overleed. Het laatste nummer van het eerste deel “Wish You Were Here” van Pink Floyd werd dan ook opgedragen aan Franky. Een emotioneel moment.
The Henchmen brachten 3 korte sets met goede rock- en popnummers uit de jaren ’60 en ’70 van vorige eeuw. “Nummers die minder vaak gecoverd worden maar waarvan je blij bent dat je ze nog eens hoort” omschreef Henri het. Uptempo nummers – van minder bekende bands en grootheden als The Steve Miller Band of JJ Cale – werden afgewisseld met gevoelige pareltjes als “Wonderful Tonight” (Eric Clapton) of het wondermooie “When A Blind Men Cries” (Deep Purple). The Henchmen blonken als weleer. Henri had zelfs zijn rood-zwart geruit hemd van 5 jaar terug aangetrokken voor deze reünie. Al konden de knopen nu niet meer toe. Het energieke “Born To Be Wild” was een perfecte afsluiter van een optreden waarvan de fans alvast hoopten dat het niet eenmalig was.