VROB Large – twee dagen met heel wat sterke stemmen

Heel wat nieuwe namen op dag 3 en 4 van VROB Large. Dat zorgde (nog niet) voor de grote toeloop, maar leverde wel aangename muzikale verrassingen op.

La Grange
Een zestal jaar geleden studeerde Dirk, samen met Jennifer, een liedje in om het op de trouw van zijn dochter te spelen. Eens het feest voorbij was, rees de vraag “stoppen we of gaan we door? Het werd het laatste en met Celine werd zelfs een tweede zangeres aangetrokken. Oefenen deden ze in het mooie schuurtje achter Dirks huis dat hij “’t Kot” noemde. Een beetje oneerbiedig vond o.m. Dirks moeder waardoor de naam veranderd werd in La Grange, zoals de naam van een plaat van ZZ Top. Het werd ook de groepsnaam maar muziek van de het baardige trio brengen ze niet. La Grange is dus 2 stemmen en 1 gitaar en ondertussen telt hun repertoire een 35-tal covers van bekende nummers.

Al van bij de eerste noten van de opener Can’t get you out of my head viel op hoe de stemmen van Celine en Jennifer blenden en wat voor een bereik ze hebben. Bovendien spelen de beide zangeressen vocaal erg mooi op elkaar in. Het maakt dat ze zelfs van moeilijke nummers als Set Fire tot The Rain (Adele), One (U2) of Shallow (Lady Gaga) mooie akoestische versies kunnen brengen. Hun set begon met enkele moderne nummers maar gaandeweg kwamen ook heel wat klassiekers aan bod als Exs and Ohs, Jailhouse Rock en House of the Rising Sun. Bij Ring of Fire werden de vuurstokjes ontstoken en de afsluiter Hallelujah werd door de aanwezigen overtuigend meegezongen. La Grange kwam, zag en overwon. Wat een aangename ontdekking!

Black Detox
Vijfentwintig jaar geleden stonden Steve en Jo aan de wieg van Slippery People, de band die onlangs nog twee benefietkerstconcerten gaf en haar afscheid aankondigde. Jo moest destijds om beroepsredenen al snel afhaken. Ruim een jaar geleden bracht hun gedeelde liefde voor muziek de twee mannen opnieuw samen.

Samen met Gerd (gitaar) en Ann (zang) vormen Steve (bas) en Jo (drums) sindsdien de energieke band Black Detox. Hun repertoire bestaat uit bekende én minder bekende nummers, die ze in een eigen jasje steken, vaak overgoten met een stevig rocksausje. Versies die niet zouden misstaan op Studio Brussel of Radio Willy.

Black Detox timmert nog volop aan de weg: muzikaal sterk, met vocaal nog groeimarge. De eerste helft van de setlist katapulteerde ons meteen terug naar de jaren tachtig, met klassiekers als Sweet Dreams, A Forest, Beds Are Burning en Talking in Your Sleep. Make It Wit Chu was dan weer een typisch Chris Corn-nummer. Black Detox is een nieuw geluid dat we verder in gaten houden.

Maandagavond: slechts een 20-tal toeschouwers
Dat het een gewone maandagavond was en stilte voor de eindejaarsstorm was helaas te zien aan de lage opkomst in het Speurdonkhof. Het immer enthousiaste team van VROB liet het niet aan hun hart komen. Gelukkig waren er toch zo’n twintigtal muziekliefhebbers in hart en nieren aanwezig. En die kregen alvast twee optredens voorgeschoteld die absoluut de moeite waard waren om voor uit je luie zetel te komen, zelfs op een maandagavond op het eind van het jaar.

Far & more

Dit Gentse trio bestaat uit vader en gitarist Wim Van Wambeke, zoon en bassist Tijl Van Wambeke en drummer Pascale De Reu. Ze brachten voornamelijk eigen werk dat we kunnen situeren in de indiepop en poprock en vulden dit aan met eigenzinnige covers zoals “Is she really going out with him” van “Joe Jackson”, “Brown eyed girl” van “Van Morisson” en “SOS” van “ABBA”.

De stemmen van vader en zoon vormden een “match made in heaven” en de tweestemmigheid gaf hun songs net dat tikkeltje meer. De stem van leadzanger Wim deed nu en dan denken aan “Damon Albarn” van Gorillaz. Wie van plan was om hersenloos te komen genieten, moest op zijn stappen terugkomen want de songteksten nodigden uit tot filosoferen over het leven. Aan de nieuwsgierige afwezigen zou ik adviseren om “Turn around”, “Suffer” en “Are we” eens aan een Spotify playlist toe te voegen. Far & More liet het Speurdonkhof zinderen!

Stoopdown

Doorgaans biedt VROB een podium aan lokale bands maar voor Stoopdown maakten ze graag een uitzondering. En gelukkig maar! Want… Wat was me dat zeg?!

Drummer Martin woont in Leuven, bassist Guy in Brussel, gitarist Pascal in Aarschot en zangeres Shirley in Temse maar hun liefde voor blues en rock bracht hen samen en is duidelijk zo sterk dat afstand geen rol speelt. En dat droop er ook vanaf op het podium! Deze vier muzikanten zitten vol vuur en passie en gaven zich dan ook vol overgave.

De stem van Shirley sneed door merg en been en werkte aanstekelijk. Ze wist nummers als “Crossroads” van “Eric Clapton”, “Cold shot” van “Stevie Ray Vaughan” en “If you love me like you say” van “Albert Collins” met zoveel kracht neer te zetten dat wie geblinddoekt naar dit optreden zou geluisterd hebben ervan overtuigd was een Afro-Amerikaanse zangeres voor zich te hebben. Wat een ongelofelijke vibe! Ook de synergie tussen zangeres en gitarist was fantastisch om zien! Had het Speurdonkhof wat voller gezeten dan was daar ongetwijfeld een feestje losgebarsten!

Fotoreeks La Grange
(u kan klikken op een foto en daarna met m.b.v. de pijltjes verder door de fotoreeks navigeren)