Ze zijn met veel. Ze zijn met zoveel dat men niet weet met hoeveel ze wel zijn.
En toch, er zijn er nooit genoeg. Van 1 t/m 9 maart is er de week van de vrijwilliger.
Er wordt aangenomen dat ongeveer 13,8 % van de Vlamingen ‘vrijwilligt’. Als we dit cijfer toepassen op Lochristi met 30.000 inwoners, dan zouden er 4.140 mensen zijn die een deel van hun vrije tijd ruilen voor onbezoldigde werk. Met recht en rede worden vrijwilligers jaarlijks in de kijker gezet; dit jaar van 1 tot 9 maart.
We luisterden bij enkele Lochristinaren hoe zij ertoe gekomen zijn om vrijwilligerswerk te doen. Waar en welk engagement ze opnemen en wat het voornaamste pluspunt ervan is,
Jo helpt in AZ Sint-Lucas
Jo (64) werkte in een Europees distributiecentrum voor auto-motive, is nu met pensioen en gaat 1 maal per week helpen op de palliatieve eenheid van AZ Sint-Lucas Gent. Een deugddoend engagement voor zichzelf, het personeel aldaar én voor de patiënten.
“Ik haal daar veel voldoening uit, het gevoel van iets (terug) te kunnen doen voor de maatschappij. Voor de patiënten ben ik een ‘luisterend oor’ en breng ik een vleugje humor in hun lastige situatie. Hun hart eens luchten gaat soms gemakkelijker bij een vrijwilliger die ze niet zo goed kennen. Door de aanwezigheid van vrijwilligers is er voor het verplegend personeel minder druk en komt er ook meer tijd vrij voor de patiënten.”
Frank is Oxfam-vrijwilliger
De overtuiging dat er een betere wereld is als we het ‘Eerlijk handelsprincipe’ van Oxfam toepassen, was voor Frank (74) de reden waarom hij zich – na zijn professionele carrière bij Oxfam- als vrijwilliger blijft inzetten voor de wereldwinkel. Aan de administratie en boekhouding spendeert hij alvast 5 à 7 uren per week. Daarnaast neemt hij af en toe een shift in de winkel op zich als dit nodig is. Zijn tijd nuttig besteden en samen met een groepje sympathieke medevrijwilligers iets kunnen bijdragen aan een betere wereld zijn de voornaamste drijfveren.
Hilde geeft taalles
Dat het beheersen van onze taal een belangrijke factor is voor het welzijn en de integratie van nieuwkomers, dat horen we dagelijks van Vlaamse politici. In het Fazantenhof geeft Hilde (69) 1 keer per week Nederlandse les aan vluchtelingen. Iets zwakkere en/of anderstalige lagere schoolleerlingen helpt ze 2 keer per week met taal. Lesgeven blijft haar passie. Haar hele beroepsleven stond ze in het onderwijs. Voor haar is dit een win-winsituatie die ze zo verwoordt: “Ik heb al heel wat fijne mensen leren kennen met bijzondere verhalen. Sommigen werden vrienden en maken deel uit van de familie. Het geeft me een fijn gevoel mensen ‘vooruit‘ te kunnen helpen. Het stopt niet bij taallessen want af en toe ook eens zorgen voor kleren, meubelen, huisraad, naaimachines,… maakt mezelf ‘rijker’ als mens.”-
Nyah gaat op zomerkamp met kinderen in kansarmoede
Bij Sogeha, een organisatie die zomerkampen organiseert voor kinderen die in kansarmoede leven, doet de piepjonge Nyah (15) al 2 jaar vrijwilligerswerk.
“Ik ga in de eerste plaats heel graag mee met Sogeha omdat ik graag kampen geef aan kinderen maar meer nog omdat ik hen een leuke zomer kan bezorgen én omdat ik weet dat ze normaal niet op kamp zouden kunnen gaan. Elke zomer ga ik 10 dagen mee en doorheen het jaar help ik bij hun evenementen in Zaffelare en omstreken. Bij Sogeha is het leuk maar ook vermoeiend. De kinderen hebben al veel meegemaakt. Dat weerspiegelt zich in hun gedrag; soms heftig. Door hun bijzondere situatie hebben ze meer aandacht nodig, dat maakt het voor mij wel zwaar. Door ons vrijwilligerswerk kunnen de kindjes zich 10 vakantiedagen amuseren, iets wat zij en hun ouders zeker appreciëren”.
Maatje helpt met haar groene vingers
Maatje (69) is een buitenmens. Van haar hobby een beroep maken was niet voor haar weggelegd, maar dat compenseert ze nu door middel van vrijwilligerswerk. “Mensen helpen maakt me blij en als we allemaal mekaar helpen, worden we allemaal een beetje blijer.” Ze gidst lagere en hogere schoolklassen door het Heidebos, werkt af en toe in het Heidebeheer, helpt mee in de Moestuin van de Zorgzame Buurt (WZC Zaffelare) en klust in de tuin van minder mobiele mensen.
“Vrijwilligers worden niet betaald ; niet omdat ze waardeloos zijn, maar omdat ze onbetaalbaar zijn.” (Sherry Anderson)
Vrijwilligers zijn steunpilaren in onze samenleving. De kans om iets terug te geven, het ontwikkelen van nieuwe vaardigheden, de positieve impact op mentale en fysieke gezondheid, werkervaring opdoen, … er zijn vele redenen om je te engageren. Coryfeeën uit ons televisielandschap hoeven niet te jammeren over verplichte pensionering : er zijn vele opties om hun talenten als vrijwilliger te laten schitteren!
Een dankwoord is hier dus zeker op zijn plaats!
Affiche & dankwoord (c) Vlaams steunpunt vrijwilligerswerk