De productie Brassed Off was groots opgezet met bijna 100 muzikanten, acteurs en technici en daarnaast nog tientallen helpende handen. Maar de zes voorstellingen waren in een mum van tijd uitverkocht en de première eindigde met een staande ovatie. Dik verdiend!
Deze namiddag vond de laatste voorstelling van Brassed Off plaats. Daarmee kwam er een einde aan een reeks van zes uitverkochte opvoeringen in Uyttenhove, goed voor in totaal 900 toeschouwers.
Voor deze productie – gebaseerd op de Britse film Brassed Off uit 1996 – bundelden de Koninklijke Harmonie Willen is Kunnen, toneelvereniging Ludio en het Gentse theatergezelschap De WAANzin hun krachten. Dirk Crommelinck stond in voor de regie, Tony Van de Voorde voor de muzikale leiding.
Na de generale repetitie waren we al stevig onder de indruk, en een dag later gingen we ook kijken naar de première. Die werd, na een ontroerende “Land of Hope and Glory”, terecht afgesloten met een staande ovatie. Ook tijdens de volgende voorstellingen bleef het enthousiasme van het publiek bijzonder groot.
Het concept was bovendien uniek. Niet alleen de samenwerking tussen de twee toneelgezelschappen en de harmonie was bijzonder, ook de korte scènes tijdens het binnenkomen dompelden de toeschouwers meteen onder in het verhaal. Geen klassieke tribune deze keer: het publiek zat comfortabel aan gezellige tafeltjes en kon genieten van een drankje tijdens de voorstelling.
Alle lof voor deze productie en voor de drijvende krachten achter dit project, voor de muzikanten, de acteurs en de helpende handen! Brassed Off was zonder twijfel een van de absolute culturele hoogtepunten van 2025 in Lochristi!
Lo actueel zorgde voor een fotoreeks. Die bevat zo’n 172 foto’s en daarvan krijgt u, onder het verhaal, een “kleine” selectie. We beperkten ons tot de helft, omdat het zo mooi was!
Brassed Off – het verhaal
In het kleine mijnstadje Grimley vormt de kolenmijn al generaties lang het hart van de gemeenschap vormt. Wanneer de overheid, 10 jaar na de grote mijnstakingen, aankondigt dat ook de mijn van Grimley misschien gesloten wordt, komt het hele dorp in een diepe crisis terecht. Werkzekerheid, trots en toekomstperspectief lijken langzaam te verdwijnen.
Te midden van deze onzekerheid probeert de plaatselijke brassband, bestaande uit mijnwerkers, overeind te blijven. Onder leiding van de gepassioneerde, koppige dirigent Danny Ormondroyd (Pieter Taghon) vormt de band al jaren een bron van samenhang, maar door de dreigende sluiting neemt de motivatie af. Bovendien biedt de overheid via “Bitch Mc Kenzie” (Isabel Vandersteene) – CEO van de mijn – de arbeiders een “riante” ontslagpremie aan.
Danny weigert echter toe te geven aan de wanhoop. Zijn enthousiasme is groot en hij houdt vast aan zijn droom: de band naar de nationale kampioenschappen in de Royal Albert Hall brengen. “De mijn overleefde al 7 stakingen en 2 wereldoorlogen, het zal nu ook wel niet zo’n vaart lopen.“
Maar de bandleden hebben er geen zin meer in, ze hebben andere zorgen dan muziek spelen. Zoals Phil (Bart Ideler), Danny’s zoon, die diep in de schulden zit en zijn huwelijk en gezin uit elkaar vallen.
Dan duikt plots Gloria (Marion Van Hecke) op, geboren in Grimley en dochter van een van de beste muzikanten die de Brassband ooit gekend heeft. Zij verliet Grimley maar keert nu terug naar het dorp en wil maar wat graag meespelen met de Brassband. Dat zorgt niet alleen voor nieuwe energie bij de bandleden, maar ze ontmoet er ook terug haar jeugdliefde Andy (Frederik Vanderveken) terug. Tussen hen bloeit een nieuwe romance op.
Maar Gloria draagt een geheim met zich mee: ze werkt aan een rentabiliteitsrapport dat het lot van de mijn mee zal bepalen. Hoewel ze zelf afkomstig is uit Grimley en veel om de mensen geeft, is haar rol ingewikkeld en pijnlijk.
De druk rond de mijnsluiting blijft groeien, wat voor spanningen zorgt binnen families en tot ruzies leidt. Sandra (Ellen Carette), de echtgenote van Phil, vertrekt met haar kinderen.
Dan mogen de mijnwerkers stemmen of de uitkoopregeling aanvaard wordt. Ondanks het maandenlange protest van heel wat mijnwerkersvrouwen (Hilde Ost als Rita) kiest 80% van de arbeiders voor het geld. De mijnsluiting is een feit.
Gloria ontdekt dat haar rapport er eigenlijk niet toe deed en de overheid twee jaar terug al besloot dat er geen toekomst meer is voor steenkool. En omdat ze voor de overheid werkte, wordt Gloria nog gedumpt door Andy.
Phil bezwijkt onder de financiële en emotionele last en stort in tijdens een van zijn clownoptredens waarmee hij een centje verdient. Ondertussen wordt ook Danny zwaar ziek en belandt in het ziekenhuis. Het dieptepunt is bereikt.
Ondanks alle tegenslagen mag de Grimley Colliery Brass Band naar de finale in de Royal Albert Hall. Danny blijft in al zijn enthousiasme vechten en schrijft, op zijn ziekbed, een speciale partituur voor de finale.
Maar er is zelfs geen geld om de busreis te betalen. Tot Gloria opdaagt en met haar ontslagpremie de reis naar London financiert.
De opvoering van de band is intens, emotioneel en technisch indrukwekkend. Ze winnen de nationale titel. Andy en Gloria vinden elkaar terug, Phil’s vrouw keert terug met de kinderen. Maar de vreugde is bitterzoet.
Tijdens de prijsuitreiking houdt Danny een krachtige speech waarin hij het onrecht aankaart dat de mijnwerkers is aangedaan. Uit protest weigert hij de trofee in ontvangst te nemen. De band keert terug naar een toekomst die onzeker blijft, maar één ding blijft overeind: de kracht van muziek, solidariteit en menselijkheid.
Fotoreeks
Klikken op de foto voor een grote weergave
