Ook na de jaarwisseling stonden er nog 2 dagen met optredens op het programma van VROB Large. Vrijdag was het de beurt aan DNA, De Roode Geyt en The Victorians. Zaterdag genoot een vol Speurdonkhof van Mollis en Pokerface. Als afsluiter was er ook nog Mystic, maar daarover meer in een volgende bijdrage. Onder het artikel onze uitgebreide fotoreeksen.
DNA (door Annick)
Het jaar 2026 is bij radio VROB op een bijzonder sfeervolle manier afgetrapt: het duo DNA nam het allereerste optreden van het jaar voor zijn rekening. Na een pauze van enkele jaren – hun laatste gezamenlijke show dateerde alweer uit 2019 – was dit een hartverwarmend weerzien op het podium.
DNA bestaat uit Dirk De Clercq, een bekend gezicht van onder meer Zafflo & Co, en zijn nicht Anke Wulteputte. Voor Anke was het extra bijzonder, aangezien ze onlangs nog bevallen is van haar tweede dochter. Hoewel het duo tien jaar lang een vaste waarde vormde, werd dit optreden aangekondigd als een (voorlopig?) eenmalige reünie.
De setlist bestond uit zestien zorgvuldig gekozen, rustige nummers die vaak in een eigen, uniek jasje waren gestoken. De sfeer was intiem en gemoedelijk, mede dankzij de luchtige en persoonlijke babbels waarmee Dirk en Anke de liedjes aan elkaar praatten. Enkele gasten maakten het geheel compleet: Patrick Bonne zorgde voor prachtige accenten op de mandoline en zelfs de mama van Anke zong mee tijdens een ingetogen versie van “Down to the River to Pray”.
Het was een optreden dat naar meer smaakt. Laten we hopen dat deze geslaagde reünie bij VROB niet eenmalig was, maar het begin van een mooi nieuw hoofdstuk voor DNA!
De Roode Geyt… (door Sofie)
Steven De Roo en Jean Claude De Geyter, kortweg De Roode Geyt, brachten een mengeling van Nederlandstalige, Franstalige en Engelstalige nummers. Met als opener “Nobelprijs” van Clouseau at het publiek meteen uit hun handen. De heren leerden elkaar kennen via het koor waar ze beiden zingen en smeedden ginds hun muzikale plannen. Jean Claude neemt de lead zang voor zijn rekening en bezit een bijzonder krachtige stem. Steven begeleidt hem op de piano en zingt bij zowat de helft van de nummers de tweede stem. Dat de heren wel kaas gegeten hebben van meerstemmigheid staat als een paal boven water. Hun mooie stemmen wisten menig gevoelige snaar te raken met songs als “Et bam” van “Mentissa”, “Another love” van “Tom Odell”, “Chasing cars” van “Snow patrol” en “Fix you” van Coldplay.
Hun set kende een gevoelig hoogtepunt bij “De roos” van Ann Christy en nam daarna plots een andere wending wanneer “La ballade des gens heureux” werd ingezet. Enkele enthousiaste zangers onder de toeschouwers kunnen zich niet meer inhouden. Wanneer daarna “Ik hou van u” van Noordkaap, “Loetsebollekezoetse” van Biezebaaze en “’t Vliegerke” van Walter De Buck volgden zong en danst het publiek vol overgave mee. Terwijl de sok de ronde deed, speelde De Roode Geyt als bisnummer “Leef” van André Hazes jr. en werd er prompt een polonaise ingezet. Eindigen deden de heren in schoonheid met “The way to your heart” van Soulsister.
The Victorians (door Sofie)
Nog voor deze band een noot speelde, wekten ze al een zekere nieuwsgierigheid op bij de aanwezigen. Hun bijzondere kostuums katapulteerden mij heel even terug naar mijn jeugd toen “Kulderzipken” hot was. Hun hoofddeksels leken immers wat op die van de gebroeders Grimm uit de reeks. Vooraan stond, voor de oplettende kijker, een “teletijdmachine”, die dienstdeed als vermomde pupiter. Toen Hendrik De Mets, de toetsenist (van Triodelo en wijlen Slippery People), tijdens het mini interview bij de aankondiging uitlegde dat ze herkenbare en minder herkenbare covers zouden brengen op Victoriaanse wijze, groeide die nieuwsgierigheid alleen maar.
Wat volgde, blies mij, zij het op Victoriaanse wijze, toch wat van mijn sokken. Hun eerste nummer, “Manhattan” van Leonard Cohen, deed mij meteen begrijpen dat dit quintet een hoog rockgehalte bezat met een catchy hoek af. Ik heb een sterk vermoeden dat David Byrne samen met de gereïncarneerde Elvis Presly en Koen Crucke tijdens de soundcheck in de teletijdmachine op het podium kropen en er onder de vorm van de zanger van de Victorians zijn uitgekomen. De man heeft een klok van een stem en weet de show te stelen met zijn performance. Er werden stuk voor stuk indrukwekkende covers neergezet van o.a. “House for sale” van Lucifer, “Knowing me, knowing you” van Abba, “Here comes the rain again” van Eurythmics, “Maneater” van “Daryl Hall and John Oates. We kunnen The Victorians toch wel de verrassing van deze VROB Large editie noemen. Als u ze miste, zou ik u ten zeerste aanraden om ergens een optreden van hen mee te pikken!
Mollis (door Bennie)
Dag op dag was het precies één jaar geleden dat Mollis voor het eerst het podium betrad. Toen stelden Carine De Bruyne en Dirk Van Hecke hun nieuwe project voor aan het grote publiek, eveneens bij VROB Large. De samenwerking tussen Dirk en Carine gaat echter al veel verder terug.
In 1987 nam Carine deel aan een soundmixshow, georganiseerd door JH Lodejo. Dirk zetelde toen in de jury en Carine bracht er een overtuigende versie van I Got You Babe. Een jaar later stond ze opnieuw op het podium, dit keer tijdens de soundmixshow van Henny Huisman in de Elisabethzaal, waar ze I Lie and I Cheat vertolkte. Niet toevallig opende Mollis hun set met net deze twee nummers.
Met Mollis brengen Carine en Dirk breekbare, akoestische interpretaties van songs van sterke vrouwen. Ook All in Good Times, een nummer dat Dirk samen met Patrick Bonne schreef en dat oorspronkelijk werd ingezongen door Kathleen Vandenhoudt, kwam aan bod.
Naar het einde van de set toe werd het pad van de luistermuziek even verlaten. Met onder meer Because the Night en It’s So Easy kreeg het talrijk opgekomen publiek de handen stevig op elkaar.
Het Mollis-concept viel duidelijk in de smaak, want het publiek kreeg nog enkele bisnummers voorgeschoteld, waaronder het speelse instrumentaaltje Willy heeft dorst.
Pokerface (door Bennie)
Pokerface ontstond tijdens de coronaperiode, maar groeide intussen uit tot een vaste waarde als partyband. De gelijknamige hit van Lady Gaga was dan ook een logische opener, gevolgd door een reeks herkenbare pophits zoals Venus, Papillon en Sweet Dreams.
De energie van Sandra en Nancy sloeg al snel over op het publiek, al is het soms opletten dat het enthousiasme niet té uitbundig wordt doorgetrokken in hun zang. Na het popgedeelte schakelde de band een versnelling hoger met een stevig rockblok, met onder meer Gimme All Your Lovin’, Keep On Rockin’ en Bad Case of Lovin’ You. Hier stond Pokerface duidelijk op zijn sterkst.
Hot Stuff werd gebracht in een geslaagde mix met Gimme! Gimme! Gimme!, waarna het publiek bij de 90’s-hit Freed from Desire uitbundig kon springen en dansen. Een set boordevol dansbare hits werd afgesloten met Sex on Fire en Go Your Own Way.
Als mooi orgelpunt volgde Iedereen is van de wereld, waarbij de zin “ik hef het glas op je gezondheid” voor een warm en verbindend slotmoment zorgde.
Fotoreeks DNA en De ROODE GEYT
Klikken op een foto en daarna navigeren met de pijltjes
Fotoreeks THE VICTORIANS en MOLLIS
Klikken op een foto en daarna navigeren met de pijltjes
Fotoreeks POKERFACE
Klikken op een foto en dan navigeren met de pijltjes
