Zondag 29 maart, op zijn verjaardag, vertrekt onze dorpsgenoot Marc Roland te voet van Zaffelare naar Santiago de Compostela. Vrouw, kinderen, kleinkinderen, vrienden en kennissen zullen hem op Palmzondag uitwuiven aan de kerk van Zaffelare.
Lange aanloop
Na zijn fietstocht in 2005 van thuis tot Santiago wist Marc dat hij ooit de 2500 km lange pelgrimsweg te voet zou afleggen. Hij stapte de Camino del Norte, de pelgrimsweg van Pisa naar Rome, 17 keer de dodentocht en hij fietste tot in alle uithoeken van Europa. Onvergetelijke ervaringen waren dat, maar zijn droomtocht moest nog even wachten.
In 2018 zou het gebeuren en net dan vielen al zijn plannen in duigen toen hij een hartstilstand kreeg. Dankzij het snelle ingrijpen van zijn vrouw Marianne en van de hulpverleners en doordat zij bleven doorgaan met reanimeren is Marc in leven gebleven. Van de cardioloog krijgt hij nu groen licht: hij kan gerust op pelgrimstocht vertrekken.
Hij is er klaar voor
In de Nerenhoek staat de rugzak te wachten: 15 kg zwaar. Over de inhoud ervan is er gewikt en vooral gewogen. Marc neemt ook een tentje mee. Het verhoogt het gewicht van zijn rugzak aanzienlijk maar op het uitgestorven Franse platteland zal zijn “huisje” evenwel zeker nuttig zijn. Via het platform “Welcome To My Garden” vindt hij adressen van groepsleden die hun tuin gratis ter beschikking van solo-kampeerders stellen. Eens in Spanje staan er veel gemeentelijke, religieuze en private herbergen ter beschikking voor de pelgrims. Voor 8 à 10 € of een ‘donativo’ (een vrije bijdrage) krijg je een bed, gemeenschappelijke keuken en sanitair voor een nacht.
Marc kiest voor de route via Gent, Doornik, Cambrai, St.Quentin, Reims, Vézelay, Bourges, Limoges, Périgueux, Ostabat tot St Jean de Pied de Port aan de voet van de Pyreneeën. In Spanje stapt hij de populaire Camino Francés (Pamplona, Burgos, León, Santiago). Drie maanden zal hij onderweg zijn.
Fysieke en mentale uitdaging
We laten Marc aan het woord:
“Ik ben een zeer emotionele mens. Weggaan en voor drie maanden alles achterlaten zal niet evident zijn, maar anderzijds zie ik er enorm naar uit. Mijn beweegredenen zijn niet zozeer religieus, in tegenstelling van wat je zou denken als ik vertel dat ons kleinkinderen gedoopt zijn met gewijd water dat ik meebracht vanuit Santiago de Compostela en vanuit Rome. Mijn geloof draag ik vanbinnen; ik ben geen kerkganger. Dit wordt meer een spirituele reis.
Ik zal drie maanden alleen onderweg zijn. Ik heb er geen moeite mee om uren, zelfs dagenlang alleen te zijn en niemand te kunnen aanspreken. Wat niet wil zeggen dat ik niet geniet van de contacten onderweg die vaak verrassend, boeiend en diepgaand zijn. Ik wil mijn hoofd leegmaken, genieten van de oude wegen, van de vrijheid, van het stappen.
Waar ik de eerste weken een beetje ongerust over ben zijn de koude en natte nachten als ik op de grond in mijn tentje slaap. De lente is nog maar pas begonnen, er is nog wispelturig weer te verwachten. Maar fysiek ben ik dik in orde. Daar heb ik alle vertrouwen in. ”
Het thuisfront
Huwelijkspartner Marianne, de drie kinderen en vier kleinkinderen steunen Marc in dit avontuur.
“Mijn vrouw is een fantastisch mens!” vertrouwt Marc ons uit de grond van zijn hart toe. En daarop voortgaand vertelt hij over zijn gezin:
“Onze zoon tekende voor mij de tocht uit op Komoot en onze kleinzoon Mauro zal zondag op de eerste etappe meewandelen tot Nazareth waar ik de eerste nacht slaap bij een van onze kinderen thuis. Op de schelp die aan mijn rugzak hangt schreven de kleinkinderen een boodschap.
Aan het Cruz de Hierro leggen de pelgrims een steentje van thuis neer. Dit steentje staat symbool voor een intentie, een wens, een belofte. De kleinkinderen zijn heimelijk iets van plan met dit steentje, al weet ik nu alleen nog maar dat het een steentje uit de tuin van mijn vriend Willy komt. Verder kreeg ik al van verschillende mensen een persoonlijk verzoek mee voor wanneer ik aan de graftombe van Sint Jacob sta.”
Starten en uitwuiven op Palmzondag
Komende zondag, de dag dat Marc 62 jaar wordt is iedereen die hem en de camino genegen is welkom in de kerk van Zaffelare om 9 uur. Hoe de viering eruit zal zien wordt nog geheimgehouden. Vanuit de kerk vertrekt hij na de zondagsmis met rugzak en vergezeld van Mauro naar Nazareth, de eerste etappebestemming van zijn lange tocht.
Zakdoek meebrengen om hem te wuiven of de tranen te drogen?
Marc, dit worden onvergetelijke maanden!
¡Buen Camino peregrino!