Tot morgen kan je het Rijdend Museum “50 jaar E17, de snelweg en haar bewoners” bezoeken in complex Uyttenhove. In het kielzog hiervan staken we de autostrade over.
Wanneer je de Hanselaarstraat in Beervelde inrijdt, krijg je al snel het gevoel dat je de wereld verlaat. De bebouwing wordt schaarser, de bermen liggen er wat omgewoeld bij. Voor je het goed en wel beseft, sta je voor de E17 en lijkt het alsof Lochristi hier ophoudt. Nee, ook aan de andere kant wonen dorpsgenoten. Een paar boerderijen, verspreid van elkaar, vormen er de Eethoek. We wilden wel eens weten hoe het daar zit met de verbondenheid met Lochristi. We stopten daarom bij het laatste huis aan de grens met Kalken. Het aantal huizen – boerderijen eigenlijk – is op één hand te tellen. We moesten niet ver zoeken naar een bewoner. Amper uit de wagen, of er kwam ons al iemand tegemoet met de vraag of ze kon helpen. En dat kon ze. Elly Verbraeke gaf ons een inkijk in hoe bewoners dit grensgebied ervaren.
Het verre Lochristi
Elly wist ons te vertellen dat er inderdaad een eilandgevoel is. Het centrum van Lochristi lijkt ver weg.“We komen er amper, en juist wanneer het noodzakelijk is, zoals voor iets dat administratief afgehandeld moet worden of een loketbezoek. Volgen wat er leeft binnen de gemeente doen we amper; we zijn hier gelukkig op ons eigen. Er is hier tamelijk wat open ruimte, je bent verbonden met de natuur, en we spotten al eens een eekhoorntje.”
Dat deze uithoek geen prioriteit lijkt te zijn voor het beleid, blijkt duidelijk uit de staat van de weg. De putten zijn er iets dieper dan aan de andere kant van de autostrade. Of er nog minpuntjes zijn? “De postverdeling is hier echt chaotisch, vooral als je weet dat de overkant van de straat grondgebied Laarne-Kalken is. En dan zijn er nog de windmolens; hun geluid en slagschaduw wekken bij momenten meer irritatie op dan het gezoem van de autostrade.”
Inbrekers gewaarschuwd
Bestaat er hier een onveiligheidsgevoel? Elly:“Het bordje cameratoezicht hangt dan wel langs de kant van de straat, maar we hebben hier geen camera’s nodig. Iedereen kent elkaar. De sociale controle is groot, maar voelt niet verstikkend aan. Wist je dat alle boerderijen hier een hond hebben? Nog goed dat je aan ons huis bent gestopt! Ja, hier heerst een beetje wantrouwen tegenover onbekenden, maar ondanks dat dit een afgelegen plek is, voelen we ons veilig.”
In de tijd dat we elkaar spraken, passeerde er welgeteld één auto, noteerde ik. “Wij weten ongeveer wie wanneer voorbijrijdt; uiteindelijk ken je de mensen hun werkuren,” gaf Elly ons nog mee.
