Zijn werk kan je, samen met dat van publieksprijswinnaar Ben Bracke, nog tot en met zondag bewonderen in CC Safarken. Wij gingen alvast eens praten met de man achter het kleurrijke, soms wat absurde schilderwerk.
Tevreden met de titel cultuurlaureaat 2026, Eric?
“Heel vereerd. Het is een hele erkenning voor datgene waar ik gepassioneerd mee bezig ben, en dan nog in mijn eigen gemeente. Eentje die aan mij zal blijven plakken. Eigenlijk voelde ik het al een beetje aankomen nadat ik, naar aanleiding van mijn deelname aan de expo in zaal Lodejo, het juryverslag onder ogen kreeg.”
Eric kreeg de kunstmicrobe te pakken toen hij als jonge kerel samen met zijn vader tijdens de Gentse Feesten de Gentse musea bezocht. Tijdens de feesten was er gratis toegang”, knipoogt hij!
En of hij uit een artistiek nest komt?
“Mijn vader was onder andere bezig met zijn moestuin. Nee, er werd bij ons thuis niet echt kunst gemaakt.”
Hoe groot was de tegenstelling tussen uw professionele leven en uw kunstenaarschap? Als informaticus voor banken en verzekeringen lijkt me dat eerder een wereld waarin alles strak omlijnd is?
“Integendeel. Ik kreeg opdrachten die juist mijn fantasie prikkelden. Zo moest ik bijvoorbeeld grafieken uitwerken voor noodplannen. Ook daarin kon ik mijn creativiteit kwijt.”
Uw werk is figuratief en niet gepolijst. Wie of wat waren uw voorbeelden?
“Naast de expressionisten van de Latemse School is vooral het werk van James Ensor bij mij blijven hangen. ‘De intrede van Christus in Brussel’ heeft zich onmiddellijk op mijn netvlies vastgezet.”
Dat Eric een heel eigen schilderstijl heeft, springt al van ver in het oog. Zijn werk schreeuwt in kleur en vraagt om naderbij te komen. Zelf omschrijft hij zijn stijl als balancerend tussen ernst en humor, maar vooral meerlagig voor wie er even bij blijft stilstaan. Confronterend soms, want de figuren lijken zo uit zijn eigen omgeving geplukt. Misschien staren er ons doden aan, misschien staat hij zelf tussen de familieportretten te poseren. Als je weet dat zijn beelden en schilderijen deel uitmaken van reeksen als Apocalyps, Over Engelen en Aartsengelen en De Splitsing van de Zee, krijg je meteen een idee van hoe Eric naar de wereld kijkt. Zijn werken bevatten naast nostalgie ook boodschappen, symbolen, dubbele bodems en vooral veel humor. Dikwijls allemaal samengebracht op één doek.
Wanneer weet u dat een thema voldoende mogelijkheden biedt om er meerdere werken rond te maken?
“Het begint uiteraard met een basisidee, dikwijls ingegeven door in de spiegel naar mijn leven te kijken. Het kan gaan over verlies, gemis of de onmacht om over bepaalde emoties te praten. Het is mijn manier om die gevoelens te kanaliseren. Maar ook de actualiteit die via de media dagelijks over ons wordt uitgestort, verwerk ik. Zo zette ik Trump en Netanyahu – om geen namen te noemen – al als een soort spotprent op doek. In mijn keramiek, want ook dat creëer ik, laat ik de waan van de dag eveneens toe. Zo ben ik intussen gaan nadenken over een nieuwe thematische reeks, maar er is nog niets concreet.”
U volgt nog academie. U lijkt me toch een volleerd kunstenaar?
“Dat is eerder voor het vermaak, het sociaal contact én… we zijn al heel wat jaren getrouwd (met Agnes), dan wil een mens al eens naar buiten, hé!”
Verkoopt u ook werk, want u hebt al vaak geëxposeerd?
“Eigenlijk niet. Het is moeilijk voor mij om er afscheid van te nemen. Belangrijk voor mij bij het exposeren is niet zozeer dat mensen mijn werk mooi vinden, wel dat het een indruk bij hen kan achterlaten. Thuis ben ik helemaal omringd door eigen werk, spreekwoordelijk van kelder tot zolder. Al hangen er wel een paar bij anderen.” Echtgenote Agnes vult aan: “Het zijn zijn kinderen!”
Praktisch
CC Safarken – J. Persynplein Wachtebeke
Openingstijden expo:
Di. 22/9 : 9-12 uur, 14-17 uur, 19-22 uur
Wo. 23/9 : 9-12 uur, 19-22 uur
Do. 24/9 : 10-12 uur, 14-17 uur, 19-22 uur
Za. 26/9 : 9-12 uur
Zo. 27/9 : 13-19 uur
Gratis toegang
