Afgelopen weekend stapten Freddy en Frederik samen de Dodentocht. Zij lieten zich sponsoren ten voordele van het goede doel Abhaya For India. Op zaterdag 4 oktober 2025 volgt er een spaghettiavond in zaal Sint-Hubertus in Zaffelare. Dan wordt het opgehaalde bedrag bekendgemaakt en de cheque overhandigd
12.643 deelnemers stonden vrijdagavond aan de start van de 56ste editie van de Dodentocht. Zij hadden 24 uur de tijd om de tocht van 100 kilometer af te leggen. 9.276 lopers en wandelaars bereikten tijdig de eindstreep. Onder hen ook Freddy en Frederik De Wilde. Zij deden er 22u47min over. Iets minder snel dan het vooropgestelde schema van 5 km/uur maar ruimschoots binnen de tijd. Vader en zoon lieten zich sponsoren en stapten samen voor het goede doel Abhaya For India. Voor Freddy was het zijn tiende, en laatste, deelname. Frederik deed voor het eerst mee en of hij de fakkel overneemt van zijn papa en blijft stappen voor het goede doel, wordt later beslist. Freddy blikt terug en doet het relaas van hun tocht.
“Voor de 10 de maal stond deze staptocht op het programma. De vorige edities stapte ik alleen, maar deze keer was Frederik ook van de partij om samen met papa deze uitdaging aan te gaan.
De weersvooruitzichten waren goed en we waren rond 19.15 al aanwezig in het blauwe startvak om te wachten op het startschot. Dat werd om 21 uur gegeven. Dat lange wachten is eigenlijk het eentonigste deel van de Dodentocht.
Toen de poorten dan opengingen moesten we toch nog aanschuiven tot 21.15 uur om de startlijn te overschrijden. Zo begon ook onze tijdsopname.
We hadden van bij de start het gevoel dat de deelnemers dicht “op mekaar zaten” en toen – na een drietal kilometer – de deelnemers uit de verschillende vakken samenkwamen werd het werd het héél druk, zodat we op sommige momenten mee moesten met de “flow”.
Zo ging het van controlepost naar controlepost waar het telkens zéér druk was. Voor een sanitaire stop moest je soms wel een kwartiertje aanschuiven. Er was zeker geen gebrek aan accommodatie, maar als iedereen hoognodig moet, is het wel eventjes wachten.
We doken een frisse nacht in, waarbij een extra laagje kledij zeker welkom was. Maar bij het krieken van de dag was het genieten van mistbanken die over de velden hingen. Wat een mooi zicht!“
“Zoals verwacht was de passage aan km 50 een cruciaal punt. Dan kan je de knop omdraaien en kan het aftellen beginnen. Dat we mekaar konden motiveren en de wetenschap dat we stapten voor een goed doel, was een grote hulp. Ook de aanmoedigingen van onze supporters – dit jaar waren ze zeer talrijk aanwezig (echtgenote, kennissen, familie, buren, collega’s) – deden veel deugd.
Ondanks alle aanmoedigingen komt er daarna ook nog een fase van “doorbijten”. Dan moet je “op karakter” verder stappen. Frederik heeft ook deze fase zeer goed doorstaan door een goede communicatie en aanpassing. Petje af voor de wijze waarop hij dit gedaan heeft en dat bij zijn debuut!
Het punt met de aanduiding dat je 80km afgelegd hebt, is een volgende mijlpaal. Tijdens onze voorbereiding wandelden we heel wat “kleine tochtjes” van 20km. Je weet dan dat als je nog één zo’n klein tochtje aflegt, de finish bereikt is.
Maar het mooiste moment van de Dodentocht zijn de laatste 500 meter. Je wandelt tussen een zee van mensen die supporteren. Hun aanmoedigingen dragen je als het ware tot aan de tent en je weet dan dat je als vader en zoon samen de Dodentocht tot een goed einde gebracht hebt.”
“Samen die tocht stappen heeft ons geleerd dat je rekening moet houden met mekaar. Dat kost soms wat tijd, maar je krijgt er zoveel voor in de plaats.
Een overzichtje van de diploma’s leert ook dat ik moet rekening houden met de gang des levens. Zong peter Koelewijn niet ooit “Oh je wordt ouder papa geef het maar toe..”?
Ik ben heel blij dat Frederik en ik samen de finish gehaald hebben en ik ben een hele trotse papa. Fier op mijn zoon, fier op het bedrag van sponsoring (dat delen we later mee) en fier op het kroontje dat ik kreeg voor mijn tiende deelname.
Ook een dikke proficiat aan alle deelnemers en aan de organisatie. Ik keer zeker nog terug, maar niet meer als deelnemer.”
Slotwoord
Eén dag na de Dodentocht gidste Freddy alweer, als vrijwilliger, in het sierteeltmuseum! Behalve Freddy en Frederik verschenen nog enkele tientallen inwoners uit Lochristi aan de start om de 100km te wandelen of te lopen. Lo actueel wenst hen allemaal te feliciteren met hun prestatie!
Foto’s © F. De Wilde – Geert Vandaele – Bewerking Bennie Vanderpiete