De kracht van deze groene oase in het hart van Zeveneken is meteen ook haar zwakte: ze ligt wat verscholen en is daardoor te weinig bekend bij het brede publiek.
De woonleeftuin ontstond vanuit het idee om deze open, groene plek te transformeren tot een plek van ontmoeting en rust, juist op een moment dat sociaal contact door corona moeilijk werd. “Het was altijd al een mooie locatie, maar als je ziet hoe natuur en zorg hier vandaag samenkomen, wordt duidelijk wat dit initiatief zo bijzonder maakt,” zegt Hilde De Bruyn, algemeen directeur van WZC Sint-Eligius.
“Bewonersparticipatie bij het onderhoud van deze prachtige plek is hier geen loze slogan, maar iets dat het hele jaar door leeft en bloeit. Van buurtbewoners en schoolgaande jeugd tot mensen op zoek naar troost, rust of gewoon een moment voor zichzelf – iedereen is hier welkom. Ook rolstoelgebruikers vinden hier vlot hun weg. Verankering in de buurt is essentieel, genieten de centrale boodschap. We denken ook verder na om – in samenspraak en met respect voor de omgeving – onze tuin meer wereldkundig te maken door verenigingen hier ruimte voor activiteiten te geven.” Vermelden we nog dat dit woonleeftuininitiatief mogelijk werd gemaakt dankzij de steun van onder andere het Agentschap voor Natuur en Bos, Regionaal Landschap Meetjesland, de gemeente Lochristi en vele vrijwilligers.
Marleen, Marina, Jacqui en Paula
Wie beter dan de aanpalende bewoners om te vertellen hoe zij de woonleeftuin ervaren?
Marleen vindt mentale rust in de tuin. De troostplek is haar dierbaar, maar vooral het bezig zijn tussen de bloemen maakt haar blij. Marina, die altijd al groene vingers had, voelt zich helemaal thuis in het project. “We kweken hier onze eigen groentjes, van pompoen tot prei, die we dan verwerken tijdens de kooklessen die hier gegeven worden.”
Voor Jacqui biedt het aangrenzende bos, met wandelpaden die erdoorheen lopen, een echte meerwaarde. “Je kan daar de seizoenen echt beleven. Misschien hangt er voor buitenstaanders nog een ouderwets kloostertuinbeeld aan dit stuk bos, maar het is de natuur die hier de hoofdrol speelt.” Paula bevestigt dit allemaal, al klinkt er ook enige bezorgdheid over het toekomstig onderhoud. Want de natuur kruipt gestaag verder, trekt zich niets aan van bloemenperken en netjes afgebakende lijnen. De meeste van hen bezoeken de tuin dagelijks, passeren langs het neerhof – hoorden we daar een ezeltje balken? – of zien in de waterpartij het spiegelbeeld van hun jonge jaren voorbijglijden. En nodigt de tuin ook uit tot meer sociaal contact? Daarvoor wijzen ze glimlachend naar het terras van het sociaal restaurant De Zoete Inval, waar bewoners en bezoekers samen kunnen genieten van het mooie uitzicht op de tuin. En dat komt misschien wel heel dicht in de buurt van het leven zoals het soms was én nog kan zijn.
Rondje doen
Aangestoken door zoveel enthousiasme besloten we zelf een rondje door de woonleeftuin te doen. En toegegeven: er zijn weinig plaatsen in Groot-Lochristi die zo ecologisch divers zijn en zo uitnodigen tot allerlei ervaringen. Voelen, ruiken en proeven – interactie met de natuur ten voeten uit. Een stiltemoment op een plek die troost biedt, een stukje neerhof bekijken waar geitjes je gedachten bokkensprongen laten maken.
Woorden ook, veel mooie woorden die raken zonder zich op te dringen. We worden verwend! Wilde bloemenperken, andere netjes in het gelid en gekoesterd. Rustpunten, speeltuigen en beweegzones met sportelementen, samen met sporen van het hinkelspel op het wandelpad – als metafoor voor een leeftijdloze plek. Graag wat informatie over een of ander plekje? Het volstaat om de qr-code code die er aangebracht werd te scannen.
De tuin is een work in progress en dagelijks vrij toegankelijk voor bewoners, residenten van assistentiewoningen en iedereen die dit wondermooie nabije plekje wil genieten. Men zegge het voort!
Fotoreeks
Klikken op de afbeelding voor een grote weergave.
Foto’s © Bennie Vanderpiete