De première van hun nieuwe woord- en muziekprogramma stond al eerder gepland, maar moest door omstandigheden worden uitgesteld. Zondagnamiddag kon een uitverkochte zaal in JH Lodejo eindelijk haar honger stillen.
Wat hebben zangeres Veerle Hermans, woordfluisteraar Dirk Meul en muzikanten Willem De Sutter, Patrick Bonne, Arne Moens en Dirk De Clercq gemeen? Hun passie voor muziek en woord is verweven. En laat dat nu net de kapstok zijn waaraan hun voorstelling “Verweven Levens” is opgehangen: over familierelaties en hoe die verbondenheid haar weg vindt in literatuur en muziek.
Met “Prendre un enfant” van Yves Duteil als openingsnummer werd meteen duidelijk dat het gezelschap niet voor laaghangend fruit had gekozen. Die toon werd na het welkomstwoord naadloos doorgetrokken met het breekbare “L’enfant au piano” van Serge Lama.
Dirk De Clercq deed met de klassieker “Father and Son” van Cat Stevens zijn outing als zanger. Niemand die zijn kunde in twijfel trok. Met klassiekers als “Mag ik dan bij jou” en “Kauwgomballenboom” wist Veerle Hermans een gevoelige snaar bij het publiek te raken. De treffende projecties op het achtergrondscherm versterkten de sfeer en trokken de zaal volledig mee in het verhaal.
“Opgewarmd? Ik ga jullie hart opwarmen!”, zo opende Dirk Meul zijn eerste interventie. “Einde” van Simon Carmiggelt vormde het begin van een reeks teksten om duimen en vingers bij af te likken. Soms beklijvend, dan weer lichtvoetig, zoals “Dodenrit” van Drs. P, waarbij Dirk de zanger in zichzelf de vrije teugel gaf. Vervolgens kwam “Vader gaat op stap”, waarbij zowat iedereen wist dat die escapade zou eindigen met “Nou ja, een vlekkie”. Gehuld in pyjama kon Dirk nauwelijks dichter bij “Het bed van tant’Jeanine” komen, een afsluiter die bleef nazinderen.
Op de tonen van “Tante Julia” van Boudewijn de Groot werd het publiek uitgenodigd om nog wat “te blijven plakken” in de foyer. Gezien de weersomstandigheden was dat bijna letterlijk te nemen.
Fotoreeks
(Klikken op foto en daarna verder navigeren met de pijltjes)
