Onze dorpsgenoot en pelgrim Marc Roland heeft Frankrijk achter zich gelaten. Op 29 maart vertrok hij te voet vanuit Zaffelare. Vierenzestig dagen later heeft hij Spanje bereikt. Frankrijk doorkruiste hij diagonaal van noordoost naar zuidwest.
Zondagochtend verliet hij Saint-Jean-Pied-de-Port, de laatste Franse gemeente op zijn route. Via de Route Napoléon en over de Leizar-Athéka-pas (1.275 m) bereikte hij Roncesvalles, de beroemde toegangspoort tot de Camino in Spanje.
We belden Marc op deze bijzondere dag.
De klim naar de bergpas verliep probleemloos. Ook van de afdaling naar Roncesvalles – of Roncevaux – genoot hij met volle teugen. Jammer genoeg hing er veel mist, maar tegelijk is hij dankbaar voor de vele zonnige dagen die hij onderweg al mocht beleven.
Marc is in de wolken. Zijn conditie is uitstekend. Steile of stenige paden vormen geen enkel probleem. Zonder blaren of blessures stapt hij moeiteloos over elk terrein. Zijn rugzak lijkt intussen perfect op maat gemaakt voor rug, schouders en heupen. De QR-code van zijn Pilgrim Pass staat klaar op de smartphone voor registratie in de Spaanse albergues. De pelgrimsroutine en -mentaliteit zijn hem ondertussen op het lijf geschreven. En bovendien: nog slechts 790 kilometer scheiden hem van zijn einddoel: Santiago de Compostela.
Langs de klim op de Pyreneeën-pas passeerde Marc Roland – met die familienaam- ook de beroemde Fontaine de Roland of Fuente de Roldán. Deze historische drinkwaterbron is genoemd naar ridder Roland uit het Chanson de Roland en herinnert aan de legendarische Slag bij Roncevaux van 778.
Marc Roland aan de Fontaine de Roland: zijn dag kon niet meer stuk.
De ongeveer één kilogram wenssteentjes en -schelpen die verschillende mensen hem hebben meegegeven, bewaart hij zorgvuldig. Elke dag brengt hij ze enkele tientallen kilometers dichter bij die magische plek waar hij ze over enkele weken zal achterlaten.
Hoe voelt Marc zich?
Marc, hoe voel je je nu, na zo lang onderweg te zijn?
“Fantastisch! Gelukkig! Ongelooflijk content!”
En je voeten, Marc? Die hebben ondertussen al heel wat kilometers verwerkt.
“Ik heb gouden voeten, echt waar. Schoenen, kousen, alles is tiptop in orde.
Al ben ik ondertussen wel al twee kousen kwijtgeraakt. Twee keer liet ik mijn vuile was doen in een refuge en twee keer ontbrak er achteraf een kous. Dus trek ik nu gewoon twee verschillende kousen aan. Geen enkel probleem. Hier kijkt niemand daarvan op.
Ik heb al zoveel fijne mensen ontmoet: een prachtige mengeling van nationaliteiten, culturen en talen.
Wel moet ik zeggen dat ik gisteren en vandaag voor het eerst kennismaakte met wat ze hier ‘turigrinos’ noemen, een samentrekking van ‘turistas’ en ‘peregrinos’. Dat zijn pelgrims die misschien met even nobele bedoelingen onderweg zijn, maar op een manier die niet de mijne is, bijvoorbeeld door gebruik te maken van rugzaktransport. Ieder zijn camino.”
Heb je de komende weken al een beetje gepland?
“Eigenlijk steek ik daar geen energie in. Ik zie wel wat er op mijn pad komt. Laat het avontuur maar nog lang doorgaan. Ik weet alleen dat Marianne mij op 4 juli in Santiago de Compostela zal staan opwachten aan de kathedraal…”