Deze Wachtebeekse fotograaf toont in zijn werk een grote betrokkenheid bij mens en samenleving. Wij mochten langskomen voor een gesprek met de mens achter de lens.
Wat was er eerst: je interesse in fotografie of je oog voor sociaal en maatschappelijk onrecht, want dat is wat je overwegend toont?
“Fotografie triggerde me al van jongs af aan; het was altijd een passie. Mijn eerste toestel was zo’n blokje, een Pentax, nog uit de tijd van de filmrolletjes. Later volgde ik ook lessen fotografie, intussen zo’n veertien jaar geleden. Daarna kwamen er nog cursussen, zoals zwart-witfotografie. Vanuit mijn betrokkenheid bij wat er allemaal gebeurt in de wereld, was het maar een kleine stap om toestanden en gebeurtenissen in beeld te brengen. Aandacht voor waar mensen mee bezig zijn – groot of klein – trekt me aan. Als je de actualiteit volgt, kan het toch niet anders dan dat elke weldenkende mens zich daar af en toe over opwindt?”
Je maakt reportages over protestacties, vaak vanop de eerste rij. Voel je je dan ook een deelnemer?
“Ik probeer voeling te krijgen met wat er leeft aan de betogende kant van de barricaden. Veel van die acties hebben een bredere impact op ons allemaal, zoals het boerenprotest. Als fotograaf draag je mee een boodschap uit en probeer ik vanuit mijn visie bij te dragen aan een betere wereld.”
Oekraïne ligt je nauw aan het hart?
“Zeg dat wel. Een geplande reis naar Tsjernobyl – waar veertig jaar geleden een kernramp plaatsvond – was de aanzet. Maar toen kwam de oorlog in Oekraïne, met al zijn gruwel en beelden die zich dagelijks op ons netvlies branden. Ik ben er blijven naartoe gaan en had het voorrecht om er warme mensen te leren kennen. Hun verhalen zijn mij bijgebleven.
Tegelijk wil ik ook het beeld tegenspreken dat soms leeft, namelijk dat Oekraïners die hier opvang zoeken zouden profiteren van ons systeem. Integendeel, ze doen hun best om te participeren aan onze samenleving. Zo woonde ik als fotograaf een begrafenis bij van een oorlogsslachtoffer in Kiev, en geloof me: dat verandert je kijk grondig. Het is echt niet ver van ons bed.”
Ook de schoonheid van verval zoek je op?
“De zogenaamde urbexfotografie. Verlaten plekken, zoals bunkers of industriële sites, gebruik ik om het verhaal van het verleden te laten vertellen – wat de mens achterliet. Zo kwam ook Tsjernobyl op mijn afvink-lijstje. Oude gebouwen fotograferen is een uitdaging. De nieuwe generatie fotografen zie ik soms passeren met een smartphone in de hand, en dan denk ik: gemakzucht. Als ik mijn statief openvouw en mijn sluitertijd instel, probeer ik het verschil te maken. Misschien schuilt er wel een oude, ambachtelijke ziel in mij.”
Anderzijds fotografeer je ook met behulp van een drone en toon je landschappen?
“Ik ben een allrounder. Die onderwerpen vormen een tegengewicht voor de zwaardere reportages. Het brengt rust en creëert ruimte, en dat kan ik soms wel gebruiken.”
Je geeft aan dat je autisme hebt?
“Autisme en ADHD. Het ‘helpt’ me om scherper te focussen, of om dingen net anders te zien. Ik ga voor honderd procent en kies vaak voor onderwerpen die niet gemakkelijk vast te leggen zijn. Vroeger kon ik moeilijk omgaan met kritiek; ik schoot meteen in de verdediging. Maar met het ouder worden – ik ben vijftig – kan ik daar beter mee omgaan. Ik heb leren aanvaarden.”
Je blog wordt flink bezocht?
“Daar ben ik heel blij om. Ik deel mijn beelden – en hopelijk ook mijn visie – met zowat alle werelddelen. Volgens de statistieken wordt mijn blog bezocht door mensen uit Amerika, Australië tot India. In september vertrek ik opnieuw naar Kiev, waar ik zal meehelpen aan de bouw van een hondenshelter. Misschien volgt er daarna, in samenwerking met de Feniks Stichting, ook een fototentoonstelling hier in Wachtebeke.”
Heb je nog een boodschap voor Lochristi?
“Blijf de Oekraïners steunen en oordeel niet op basis van wat sociale media ons soms willen doen geloven. Blijf doneren: het zijn onze buren, mensen met hun grote en kleine kantjes, net als wij.
Bekijk mijn blog en sta er even bij stil.” Hier klikken: https://www.minnebo-pictures.com/
Bedankt, David en Rebecca, voor het gesprek en de koffie. En weet: wij duimen mee.
