Verscholen achter het WZC Sint-Pieter in Lochristi kwetteren de vogels. Vanuit hun volière kijken ze naar de mensen, de mensen naar hen.
Er was een tijd dat volières groot of klein een vertrouwd gezicht waren in Vlaanderen. Het houden van zangvogels zoals kanaries, vinken en parkieten was een populaire bezigheid. Met de opkomst van modernere woningen, kleinere tuinen en veranderende dierenwelzijnsopvattingen, zijn volières wat uit het straatbeeld verdwenen. Toch blijft de nostalgie voor deze traditie leven en koesteren sommigen nog steeds hun volière.
’t Klooster
Parallel aan het woonzorgcentrum Sint-Pieter bevindt zich op hetzelfde terrein een volière, als getuige van een ver verleden. Ooit stond het rusthuis – bekend als ’t Klooster – op de hoek van de Bosdreef en maakte een boerderij deel uit van de plaats. Compleet met varkenskoten, koestoel en akkerland. De zusters en bewoners leefden grotendeels van de eigen teelt. Nog niet zo lang geleden, in de jaren tachtig van de vorige eeuw, keken de bewoners daar uit op een neerhof. Er scharrelden kippen in het rond en in de volières was het nooit stil.
Bankje zitten.
Vandaag hebben de bewoners in het WZC Sint-Pieter nog steeds uitzicht op een volière. Pauwen zetten er hun staart open, parkieten kwetteren als viswijven. Een kleurrijk pallet dat steeds in beweging is als metafoor voor het leven. Het is een welkome halte voor wie minder mobiel is. De volière doorbreekt de alledaagse sleur van een wandelingetje rond het gebouw. Op de scheidingslijn tussen een leven achter glas en een wereld waar het altijd lente lijkt, staan bankjes waar zowel bewoners als schoolgaande jeugd graag vertoeven. Vogels, mensen jong en oud samen op één plek – een mooi beeld van het bestaan zoals het is.