Vissers langs de oever van de Zuidlede. Het is een traag stromende wereld waarin het wateroppervlak enkel rimpelt wanneer de vislijn wordt uitgeworpen.
Het plaatje is te mooi om aan voorbij te rijden.“Ja, er passeert hier heel wat vis voor onze voeten, maar daarom bijten ze niet altijd. Witvis vooral, zoals blankvoorn, maar ook baars en brasem, zelfs karpers”, weet Jean-Pierre Vermeulen me te vertellen. Hij is een fervent visser, en dat al heel lang. Het liefst zit hij langs een stukje Moervaart, maar door werkzaamheden aldaar is dit momenteel niet aan de orde. In clubverband vissen is niet zijn ding. De competitiedrang die er dikwijls heerst – om de meeste kilo’s te vangen – staat volgens hem de filosofie achter de ontspanning wat in de weg. “Wat ik vang, gaat onmiddellijk terug het water in, en een voormiddag hengelen zonder iets boven te halen is daarom niet minder amusement. Al sla ik wel graag eentje aan de haak!” Iets wat zijn collega-visser en makker meteen weet te bevestigen.
Stilzitten, ik ken er wat van!
Toen ik die makker vroeg waar hij het geduld vandaan haalt om zo goed als bewegingsloos naar die dobber te zitten staren, klonk het dat stilzitten geen probleem is voor hem. En toen herkende ik William Van Puyenbroeck. De wereldrecordhouder surplace die in 1977 in Parijs zes uur en vijftien minuten bleef stilstaan op de fiets, zonder steunwieltjes of andere hulpmiddelen. Ook hij zoekt de rust op die het vissen met zich meebrengt. Samen met Jean-Pierre zoekt hij goed bereikbare plekken op, want “de gewrichten worden wat strammer, een beetje comfort en wat veiligheid is dan geen luxe, eens je de kaap van de 70 voorbij bent.”
William heeft in de loop der jaren wel wat veranderingen waargenomen in en rond de rivieren. “De watervervuiling is afgenomen, waardoor het visbestand is toegenomen, maar ook exoten deden hun intrede, zoals rivierkreeften. Ik herinner me die keer dat ik dacht zowaar een oude emmer of een zeemeermin aan de haak te hebben. Het bleek een grote uitheemse schildpad te zijn. Deze dieren komen vooral via de handel en na vrijlating in de natuur terecht.” Misschien lag het wel aan mijn babbelen, maar toen ik er was doken de dobbers niet onder het wateroppervlak.
Beide vrienden vissen op de Moervaart en Zuidlede met een Vlaams visverlof op zak welke je kunt vinden in elk B-post kantoor in België.
