Zo hoog is mijn leesachterstand. Waren het mensen, ik zei: “Ze hebben me de rug toegekeerd.”
Een stapel boeken kijkt me aan zoals mijn literaire groupies dat vroeger deden tijdens mijn hoogdagen op het podium: ogenschijnlijk onverschillig, maar vol verwachting. Mijn alternatief voor de Gentse Feesten is een plastieken kuipzetel onder eigen eik – tekenen van ouder worden. De eerste bladzijde begint altijd veelbelovend. Een alinea verder ben ik meestal al afgeleid door de geur van andermans barbecue en de filosofische vraag of ik ook nog een Omer koud heb gezet. Het lijkt wel alsof chaoot Michel Houellebecq en een tweedehands aangeschafte Aleksandr Poesjkin samenspannen om mij deze zomer op moreel niveau te verheffen. Een toren van intellectuele ambitie, een monument van zelfbedrog in paperbackvorm. Wetende dat ik aan het eind van de zomer opnieuw zal beweren dat het “een drukke tijd” was, en dat ik “in elk geval de eerste hoofdstukken echt heb gelezen.”